Entliczek – pentliczek, czerwony stoliczek,
A na tym stoliczku pleciony koszyczek.
W koszyczku jabłuszko, w jabłuszku robaczek (…)
Entliczek Pentliczek, Jan Brzechwa

Mój ulubiony wierszyk, który przypominałam sobie pod koniec wakacji, gdy zbierałam jabłka w ogródku. Jak tylko pojawiały się, niepryskane, najzdrowsze jakie mogą być – prosto z drzewa. A jak był robak albo ślady dziobów ptaków na skórce, wiedziałam, że jest to podpis: gotowe do spożycia, potwierdza: Matka Natura.

Przez dwa miesiące byłam jak ten robaczek z wierszyka:

a w karcie (…) jest zupa jabłkowa i knedle z jabłkami,
Duszone są jabłka, pieczone są jabłka
I z jabłek szarlotka, i kompot, i babka!
Entliczek Pentliczek, Jan Brzechwa

Celebrowałam każde jabłko, które zebrałam. Były to jedyne owoce, które mnie nie uczulały. Czytaj dalej Zakazany owoc →

Wszystko to, co opisuję, sprawdziłam na sobie.
Każdego, kto to czyta, proszę o jedno:
NIE WIERZCIE WE WSZYSTKO, co tutaj piszę – kwestionujcie, sprawdzajcie.
To właśnie dzięki takiemu podejściu od 1,5 roku ujarzmiam swoją cukrzycę typu pierwszego dietą a nie insuliną.
Nikogo nie namawiam do odstawienia insuliny.
Ale sami zaczniecie zmniejszać jednostki, aż w końcu przyjdzie moment, że odstawicie.
Jeżeli tego będziecie chcieli.

O Boże, jakie to było piękne uczucie, kiedy nie byłam w stresie, że muszę zjeść, bo padnę z powodu zbyt dużej ilości insuliny przy braku cukru.
Już to dało mi do myślenia: skoro cukru za mało, to zamiast zmniejszać insulinę, ja wpycham w siebie cukier prosty i tyję…
Trochę jak na tym obrazku, z tą różnicą, że chodzi o typ I, a nie cukrzycę typu II.

A czemu by tak nie zmniejszyć insuliny??
Diabetolog: „No nie może pani. Tak ma być i już”…
Albo: „Za dużo pani biega, żaden normalny człowiek nie spędza dwóch godzin dziennie na treningu”.
Ech… Czytaj dalej Od czego zaczęłam →

Dwa lata temu trafiłam do szpitala z rozpoznaniem: cukrzyca typu I.
Oczywiście, od pół roku czułam, że coś jest nie tak.

Szpital.
Ja??? Kobieta z żelaza?! Dla której nie ma rzeczy niemożliwych, w szpitalu??
7-10 dni??!! Zwariowali?? Ja mam plan treningowy. Jakie zwolnienie???

To co się działo w szpitalu, to materiał na osobną książkę.
Ale to doświadczenie było mi potrzebne.
Z hasłem: Nie ma przypadków. Wszystko jest po coś.
Pozwoliłam sobie na jeden dzień lamentu i użalania się nad sobą.
Wypisałam się na własne żądanie po czterech dniach.

Gdybym została dłużej, to miałabym materiał na dwie książki.
Teraz wiem, że musiałam tam być.
Chociażby po to, żeby usłyszeć to jedno zdanie.
To jedno zdanie, wypowiedziane na obchodzie przez młodziutką lekarkę.
Z maksymalnym lekceważeniem. Brakiem empatii i współczucia.
„No, astma, Hashimoto, cukrzyca… taka autoimmunologiczna jest pani… cukrzyca.
Ciekawe co i kiedy następne.” Czytaj dalej Ja i moja cukrzyca typu I →